Vir Bennie: Die dag van die heilige piesangmasker

Jy is een verskriklike jaar oud. Ek sê ver-skrik-lik, want die jaar was vol goeie en slegte skrikke. Soos ‘n harde nies in ‘n stil kantoor is ‘n goeie skrik goed vir die bloedsomloop.

My gunsteling skrik ooit het Sondag, ‘n dag voor jou versjaarsdag gebeur.

Dit was asof iemand my binneste kielie. Ek kon nie die vreugde inhou nie. Met ons tydjie alleen in die môredou, het jy skielik ‘n sein gegee.

Jou hele gesiggie speel saam as die trane kom en jou lyfie hartseer inmekaarvou. Dis ‘n diep maar kortstondige huil. ‘n Oerklank wat sag op ‘n vrou se ore val. Ek het geweet dis hongerte wat so praat.

Jou bolwangetjie plak teen my sleutelbeen, asof dit net die  legkaartstuk vir jou troos is.

Stilte op pad kombuis toe.

Maar dit is nie die hongerskrik waaroor ek wil skryf nie.

Alexandra Levasseur

Nee, die heilige onkantvang het gekom toe jy ‘n kwartuur later in jou eetstoeltjie sit. Daai selfde wange was toegeverf met ‘n joghurt-, piesang en grondboontjiebottermengsel; jou Tannie se Breakfast of Champions; die drie bestanddele wat saakmaak. En toe skielik. ‘n Kyk.

Met jou koppie ‘n paar akse skuinsgedraai, en ‘n uitdrukking wat ek nog nie vantevore gesien het nie, was jy vir ‘n paar tellings soos ‘n standbeeld versteen.

Met oë vol onverdunde liefde en ‘n oop mondjie met ses dwaaltande het jy ver verby my lae en lae skanse, skaamte en “reg”wees gesien. Ek het klankloos begin lag soos wat my mure een vir een omtuimel met dié kyk. Omgeboul was ek beslis.

Jy het nie ‘n spiertjie veroer of ‘n oog geknip nie. ‘n Soort verwelkoming, ‘n hemelse verwondering sonder ‘n gryntjie oordeel ondanks alles nog ooit… dit is wat uit jou gevloei het.

En toe kom mý trane.

Was die scary, wonderlike kyk joune, Baba Benjamin? Of het God vir my in daardie paar tellings (drie of twintig, weet ek nie) agter ‘n piesangmasker geglimlag?

Ek sal nooit weet nie. Maar dit is tot dusver my gunstelingskrik. Toe die Liefde self my wang kom streel.

Advertisements

Londen: Dag 10, 11 en 12

Ek vat die drie dae saam, want soos ek hier in die dorre Vrystaat sit, is die laaste ruk in Londen ‘n waas in my geheuebank. Die BA55 was geen droom nie, en die Citybug het gevoel soos ‘n ewigheid toe dit na die binneland suiker.

Met die rewind-knoppie duik die Barbiepop-brug dadelik op. Dit het ons baie laat lag. Nie omdat dit soos iets wat op ‘n kinderpartytjiekoek hoort lyk nie. Nee, die poppe wat so voor die magiese Londen Bridge “pose” was ons bron van vermaak.

Dit is iets om te aanskou. Vroue wat hulle laat opmaak en allerhande posisies voor die blou brug inneem. Met alles behalwe ‘n glimlag op hul gesigte. Dit is nie mooi om vir ander mense te lag nie, maar soms is dit die geselskap waarin jou bevind wat sekere situasies ‘n duisend maal snaakser maak as wat dit op jou eie sou wees.

Natuurlik wou ek ook ‘n kiek voor die London Bridge kry (die ydelheid het my nie geskiep nie), maar dit het gesukkel, want as die lagbui jou eers beet het…


Almal moet seker een keer in ‘n leeftyd ‘n alleenreis aanpak, maar as hierdie trip my een ding geleer het, is dat die mens mekaar nodig het. Al was Google Maps baie handig, was ek nog steeds op vreemdelinge aangewese. Vir die Suid-Afrikaanse Londeniete wou ek nie ‘n las wees nie, maar dit was ‘n bederf om nou en dan met hulle te kon uithang. Jy kry ‘n ander smakie van die stad tussen dié wat die plek huis noem.


Nikki (heel regs) het baie slim wenke om te gee; sy ken die plek soos die palm van haar hand. En Maryke (middel) is net ‘n treat! Sy het my só laat lag. Sy is ‘n arbeidsterapeut en woon al vier jaar in Londen. Soos ek verstaan is die doel om “indefinite” verlof en die Britste paspoort te kry, en dan kom sy huis toe. As ons geroep is om sout te wees, is dié klompie Himalayan seesout, die soort wat jy by die Borough Market kry.


Die Tower of Londen Museum het meer aandag verdien as wat ek dit gegee het. Maar die triestige dag en moeë voete was weereens nie die beste kombinasie nie, en ek was nie lus om die dooie Britte jammer te kry nie.

Ek weet nou wel Koning Edward het ‘n ysbeer vir ‘n troeteldier gehad, en dat die aanhouding van die Royal Beasts van meet af ‘n slegte idee was.


Hier is Koninging Victoria se kroon. Een van vele wat ons oor kon “drool”.

Voor ek Heathrow toe is, moes ek net vinnig gaan kyk hoe dit by Sky Garden lyk. ‘n Welige tuin op die 35ste verdieping is die besoek werd, veral met ‘n dubbelskeut koffie in die hand. Van hier bo sien jy al die moet-sien-plekke. As ek my oë op skrefies kon trek, sou ek sweerlik tot in Afrika kyk. Ek was gereed om huis toe te gaan.

Die twaalf dae het my baie aan die konsep van “huis” laat dink. Of om huis toe te gaan. Waar is huis? Ek het die laaste elf jaar 15 keer in die Kaap rondgetrek, alewig op soek na ‘n tuiste. Ironies genoeg, het ek dit langs die pad gevind. In die stiltes tussenin het ek tuisgekom en kan ek vrede hê in my eie vel. Met pelle, liefdes en genesing in verhoudings. In ‘n sin is ek nou tuis. Bloemfontein is immers my grootworddorp. Maar die regte tuiskoms is ‘n “inside job”.

Henri Nouwen het ‘n mooi beskrywing van huis in Die Terugkeer van die Verlore Seun.

“Dit is die plek wat my uitdaag om te aanvaar dat dit dikwels baie moeiliker is om jou in liefde, vergifnis en genesing te laat omhels as wat dit is om dit te gee en uit te deel. Dit is ‘n plek verby swoeg, verdien en beloon word. Dit is die plek van afstand doen, van prysgee en volledig vertrou.”

Ja, ek is bly om tuis te wees.

Londen: Dag 9

Oxford het my onkant gevang. Ja, ek het eeue oue geboue verwag, maar die stories wat die gids op die staptoer vir ons vertel het, sal my altyd bybly.

Hoe J.R. Tolkien, C.S. Lewis en ouens soos Thomas Hardy elke Dinsdagaand by ‘n pub ontmoet het. Ek het dieselfde voetpad gestap wat Lewis elke aand op pad huis toe gestap het.

Net eers ‘n kykie na die strate van die dorp. Danksy ‘n dik wolkekombers het die dorpie knus gevoel, met al die skatte wat uit die houtwerk gekriewel het.

Die Oxford Castle was nog nie oop vir die publiek nie en ek het dieper in die krop van die dorpie beweeg. Maar eers net ‘n paar steelfoto’s.

Vir brunch gryp ek tie ‘n pasty met gravy by die binnemarkie. When in Rome…

Die Oxford Museum of Modern Art is ‘n intellektuele kragtoer. Die een installasie, “The same road is different roads”, het veral ‘n indruk op my gemaak. Twee stemme vertel hul indrukke van ‘n sekere straat in Noord-Londen; ‘n sagte, middeljarige vrou en ‘n bendelid. Dit wys net weer hoe ons deur verskillende lense na die wêreld kyk.

Daar is ‘n storieboekwinkel daarnaby wat enige boekvraat se droom is.

Daar was gems, soos dié antieke shoppie.

D

it het tyd geword vir die staptoer. Die eerste foto hieronder is van Blackwells, een van die oudste boekwinkels op Oxford. Dit lyk klein van buite, maar spog bleikbaar met ‘n eindelose groot onderverdieping met honderd duisende boeke. Die studente koop veral hier hul handboeke.

Die gids, het helaas sy naam vergeet, vertel ons toe van die verskil tussen ‘n gargoyle en ‘n grotesk. Eersgenoemde was teen die geboue gemonteer om bose geeste weg te hou. Hulle het water vir dié doel gespoeg. Grotesk-karakters is weer net daar vir estetiese doeleindes. Ek dink die kêrel hieronder is laasgenoemde…

Ons is na die New College toe, wat ironies genoeg in die twaalfhonderds gebou is.

In die tuin hieronder het Charles die eerste glo gaan dink as hy wou wegkom.

Onder dié gebou is ‘n wynkelder met 37 000 wynbottels. Die koshuis spog ook met die oudste werkende eetsaal. Met McDonald’s om die draai het studente ‘n keuse tussen gemorskos of ‘n luukse maaltyd teen 5 pond ‘n aand.

Die kapel is iets besonders. Enige iemand verbonde aan die universiteit, van die studente en die personeel tot skoonmakers, mag hier trou.

Lazarus se lyk wat wakker word is ook hier te sien.

By bogenoemde foto is ‘n binnehof waar menigte bekende flieks, soos die eerstes toneel van Mamma Mia 2, geskiet is.

The Bodleian Library het elke liewe boek wat uit die UK kom. Dit is oop vir die publiek, maar as jy nie Engels is nie, moet jy sê wat jou eerstetaal is, en ‘n bladsy wat hulle vir jou gee hardop lees. Dit is tradisies soos dié wat Oxford ‘n spesiale plek maak.

Die leeskamer van die bib, wat onderdeur ‘n tonnel ook bereik kan word.

En daar, langs die kerk waar C.S. Lewis studente toegespreek het (wat op die einde sy vriendskap met Tolkien versuur het omdat dié geglo het hy is nog nie volwasse genoeg in sy faith nie), kon ek reg langs die gesig staan wat Aslan, Narnia se leeu, inspireer het.

Londen: Dag 8

Laura bly in Dulwich, ‘n lieflike uitbreiding, of soos hulle dit hier noem, ‘n borough. Op sekere punte kry jy ‘n kykie oor die hele stad.

Ons het die dag begin met ‘n stappie in ‘n woud, nie ver van haar blyplek nie. In die bibberkoue het ons agter ons wasems aan die lowergroen mooiheid beleef.

Dit was die eerste keer dat ek ‘n vlermuisnes eerstehands sien!

Vandaar is ons na die Horniman Museum. Horniman was moontlik een van die grootste en mees obsessiewe versamelaars. Hy het hougoed van die hele aardbol in sy huis uitgestal, wat nou, honderde jare in dié museum voortleef.

Ons het ons kuier in Clots and Cream afgesluit. Ek is baie dankbaar vir Laura, en al die ander gesoute Afrikaners wat die weg gebaan het vir skugter reisvoete soos myne.

Ek het die dag afgesluit by Liberty London. Ek moes dit uitbalanseer nadat ek by Camden was. Sjoe, dis nie heeltemal ek nie. Liberty het dinge uitbalanseer. Hier kan jy jou verwonder aan al die peperduur mooigoed!

Londen: Dag 7

Dis ‘n ander storie om die drade ná 13 jaar met ‘n vriendin op te tel. Ek en Laura het ‘n handvol leeftye gelede talle dronkies met skinkborde bedien by Oolong in Tweedelaan.

Dit was so goed om met haar op te vang en te sien hoe sy wortel tussen die Britte geskiet het en selfs haar eie Quashqai het!

Ons het voet in die hoek gesit om ‘n bietjie uit die stad te kom. Jy kan die girl uit die Vrystaat haal, maar nie die Vrystaat uit die girl nie… ons was dors vir ooptes.

The Fryer is ‘n soort oornagplek vir monnike, waar jy ook op retreats kan gaan en potterylesse kan doen. Die plek is in die twaalfhonderds gebou! Ek moet sê, die katolieke dwing respek met hul dinge van doen.

Die veertien stasies van die kruis is baie mooi uitgebeeld in dié kerk.

Aylesford is die sprokiesplek waarna ek al eeue heen smag. Ek het my in ‘n skildery bevind en kon nie ophou kyk nie.

Vandaar is ons Canterbury toe, ‘n ewe mooi dorp, maar groter met meer toeriste.

Een van die boekwinkels op die dorp is ‘n skuinshuisie waaroor Charles Dickens geskryf het.
”..a very old house bulging over the road…leaning forward, trying to see who was passing on the narrow pavement below…” Charles Dickens, 1849

Van hier af is ons Kingbay Gate toe om vir die see hallo te sê. Ondanks die koue was dit verfrissend om saam met die honde op die strand rond te draf.

Ek weer helaas nie wat die storie met die gat in die rots is nie.

Londen: Dag 6

Alleen travel is nie vir sussies nie. Die sesde dag was my klippie in die skoen. Ek wou sien hoe lyk St. Pancras-treinstasie en ook die British Libary, maar ek het soos ‘n muis tussen die massas gevoel wat inderhaas ‘n holte moet vind, want dit was net onmoontlik snerpend.

St. Pancras se grootte en argitektuur is besondsers, en romanties daarby.

Die dag het baie sleg begin raak in die stadskern, toe ek op soek is na Leadendall Market. My kop het gespin tussen al die pakke, en niemand kon my help nie. Toe ek uiteindelik die blerrie plek kry, was dit om hoogs onindrukwekkend.

Ek het toe weer Borough Market toe gedrentel, waar ek ellelange toue moes aanpak om iets te kry om te eet (selfbejammering kraai hier koning).

Uiteindelik kon ek vir Nikki, Armand en ‘n vriendin van hulle by die Metropolitan Bar kry. Vriende maak dinge altyd, maar altyd, beter. Dis al wat die hart se some sterk hou.

Dankbaar om sulke soort liggies hier in die groot stad te hê.

Londen: Dag 5

Dit was buitengewoon lig toe ek die oggend van 1 Januarie 2019 uitstap. Die meeste plekke se deure in Tottenham Courtweg was met slot en grendel gesluit. Pret a Manger, almal se koffieplek ‘n katspoeg van my AirBnB, was gelukkig oop, en al sy warm drankies op die huis om die nuwejaar in te lui.

Bergies het katvoet nader gestaan. . . dankie tog die personeel het hulle net so welkom laat voel soos die res van die klante. Ja, ondanks die koue was daar ‘n helder varsheid buite met menigte pommie-paartjies wat bymekaar inhaak en laggend die jaar tegemoetgaan.

Genadiglik was die Waterstones-boekwinkel oorkant die pad se deure wawyd oop, en daarom deel ek graag drie boeke wat ek ontdek het en besig is om te verorber (ek het die eerste twee hier gekoop teen tien pond elk en die laaste een uit my swaer se boekrak geleen/steel).

A Little History Of The World deur Ernst Gombrich

Verbeel jou ‘n boek wat die mensdom se geskiedenis storie vir storie saamvat. Dié boek is dit en meer; dit “behandel” al die groot uitvindsels en gebeurtenisse sonder die rompslomp van datums en syfers en feite wat ons op skool uit ons koppe moes ken.

Ek trek by die eerste hoofstuk en is mal oor hoe die skrywer jou intrek en ‘n volronde blik op die verlede gee sonder om ‘n lekkerleeservaring prys te gee.

Die bedoeling agter die boek, toe Ernst dit in 1935 geskryf is, is om geskiedenis toeganklik vir kinders te maak. Maar as jy die resensies lees, is dit duidelik dat die boek met die jare so ontwikkel is (deur Ernst se kleindogter) dat grootmense net soveel vreugde daaruit kan put. Daar is baie gate in my opvoeding oor die geskiedenis, en ek glo dié boek onthul belangrike lesse uit die verlede op ‘n nie-intimederende manier.

Soos een leser opmerk: “this book is proof that brilliance and perspicacity needn’t be stuffy.”

Ek is verlief op die illustrasies. Hoe mooi is dit nie!

Art Matters deur Neil Gaiman

Ek het al lank my oog op dié een en was verbaas om te sien dat dit so ‘n klein, koffietafelboekie is.

Die inhoud is egter meer insiggewend as ‘n atlas. Neil Gaiman, die skrywer, en Chris Ridell, die prentjiemaker, is ‘n meesterlike kombinasie en bewys weer hoekom hul pogings eenvoudig net werk, al grens dit soms aan die sinestere.

Art Matters is ‘n pleidooi om kinders aan die lees te kry; om biblioteke staande te hou; en om die wonder van idees en verbeelding aan te vuur.

Ek hou van hoe Gaiman die mag van ‘n idee skets.

Die Terugkeer van die Verlore Seun deur Henri Nouwen

Ek het dié een uit my swaer se boekrak gegaps en in my tas gedruk. Daar is nie ‘n beter boek vir die eenmanreistog nie. Nouwen deel syne met die ontmoeting van een van Rembrandt se mees treffende werke, en die massiewe impak wat dit in sy lewe en verhouding met ‘n liefdevolle Vader het.

Dit is inspirerend om te lees oor hoe hy sy roeping volg en hoe ‘n enkele kunswerk ‘n mens se roete kan beïnvloed. Ook treffend is sy skuif van ‘n obserweerder na ‘n deelnemer met die dinge van God. Die krag van kuns kom ook hier sterk na vore.

Dankie vir die lees, watter boek kan jý aanbeveel?